W słynącym niegdyś z produkcji lokomobil Magdeburgu znajduje się największe w landzie Sachsen-Anhalt muzeum techniki. Muzeum w nieco starym stylu, bez zbędnych multimedialnych fajerwerków, za to z solidną kolekcją zabytkowych maszyn wszelakiej maści. Wśród hurtowych ilości Trabantów oraz innych produktów byłej NRD w muzeum tym można znaleźć kilka interesujących maszyn parowych – zapraszamy więc na wirtualną wycieczkę do Magdeburga. Wszystkie zdjęcia udostępniła pani Amber McPherson, za co serdecznie dziękujemy!

Więcej szczegółów na temat muzeum: https://www.magdeburg.de/technikmuseum

W muzeum znajduje się ogromna ilość różnorodnych eksponatów – my skupimy się oczywiście głównie na maszynach parowych.

Przy samym wejściu wita nas młot parowy z roku 1891:

Młot używany był w Schwermaschinenbau Kombinat Ernst Thälmann (nazwana na cześć przedwojennego przewodniczącego komunistycznej partii Niemiec) do roku 1989 a w 1991 został uznany za zabytek. Co ciekawe, firma ta nadal funkcjonuje pod nazwą SKET, używa już jednak bardziej precyzyjnych i nowocześniejszych maszyn.

Następnym eksponatem jest dwucylindrowa sprzężona maszyna parowa produkcji Maschinenfabrik Buckau AG z Magdeburga, wyprodukowana w roku 1919. Szczęśliwie po zastąpieniu przez silniki elektryczne maszyna została zdemontowana i zmagazynowana rozmontowana na części, w roku 2014 mogła więc zostać przewieziona do muzeum w Magdeburgu.

I tutaj perełka – prastara lokomobila stacjonarna fabryki Wolf Magdeburg z numerem fabrycznym 2 (!), a wyprodukowana w 1862, przy czym lokomobila z numerem 1 od 1904 znajduje się w Deutsches Museum w Monachium!

Żeby nie było monotematycznie, taki oto silnik gazowy:

Ale zaraz znowu maszyna parowa, jeszcze starsza, bo z 1847, produkcji firmy Schöttler & Co. również z Magdeburga. Maszyny z balansjerą są prawdziwą rzadkością i pochodzą z wczesnego okresu rozwoju maszyn parowych.

Kolejna lokomobila jest nam szczególnie bliska, bo jest jedną z ostatnich lokomobil parowych wyprodukowanych w Magdeburgu w roku 1956. Nosi numer fabryczny 29197, natomiast sprowadzona w   adadadadzeszłym roku do Polski może poszczycić się numerem 29199 i jest prawdopodobnie ostatnią taką maszyną produkcji kombinatu Schwermaschinenbau Karl Liebknecht, ex. Buckau Wolf.

Jakby tego wszystkiego było mało i jeszcze nie opanował nas maszynowy zawrót głowy, kolejny rodzynek i absolutnie wyjątkowa konstrukcja. W latach 20-tych firma Wolf A.G. eksperymentowała z nowatorską koncepcją rewolucyjnej wprost modernizacji konstrukcji lokomobili parowej, której konstrukcja już wtedy liczyła sobie zasadniczo już ponad 60 lat. Koncepcja najwidoczniej jednak wrażenia na klientach nie zrobiła i eksponowany w muzeum ‘Motorwolf’ jest prawdopodobnie jedyną tego typu konstrukcją na świecie.

Na ekspozycji zewnętrznej znajduje się kocioł lokomobilowy z wyjmowanymi rurami kotłowymi, produkcji Wolf Magdeburg z roku 1938:

Ostatnią już lokomobilą jest jednocylindrowa maszyna stacjonarna wyprodukowana przez firmę R. Wolf Magdeburg-Buckau, w okresie 1901 – 1910, dokładna data nie jest niestety znana. Bardzo podobna do czerwonej maszyny Wolf z Zamberka.

A na koniec zwiedzania ‘łabędzi śpiew’ konstrukcji maszyn parowych, połączony z przedśmiertnymi drgawkami nieboszczki NRD. Masowa produkcja parowozów bezogniowych przez RAW Meiningen w latach 80-tych nie pomogła specjalnie w oszczędzaniu deficytowej ropy naftowej, a wystawiona w muzeum lokomotywa po ośmiu latach od nowości podzieliła los ‘enerde’ i już w 1992 znalazła swoje miejsce w muzeum.

To tylko niewielka część maszyn udostępnionych do zwiedzania w magdeburskim muzeum techniki – motocykle, samochody, silniki lotnicze i wszystko inne co można jeszcze w takich miejscach zobaczyć. Żeby więc nie przynudzać – polecamy muzeum do odwiedzenia na żywo!

Marzec 2026